منابع فقه ، همان منابع گذشته است و خواهد بود . شيوه و متد بهره بردارى از آن هم مىتواند ، همان شيوه و متد بزرگان ما باشد ؛ اما توجه به مسائل و مشكلات جديد و نيازهاى انسان و جامعهء انسانى اكنون ميزان توقع و بهره بردارى ما را از آن منابع افزون كرده است . اعتقاد من اين است كه فقهاى قديم ما بسيار خوب استنباط كردند و نتيجه استنباط آنان مجموعهء خوب و قابل استفاده‌اى را به ما عرضه كرده است كه ما بايد از آن بهره بگيريم . آنچه شيخ طوسى ( قدس اللَّه نفسه ) در بيش از هزار سال پيش به آن رسيده ، بر طبق مشى درست و بى نقص بوده است . امّا آنچه شيخ الطائفه و ديگر بزرگان به آن رسيده‌اند ، الهام گرفته و تحت تأثير شرايط و روابط نيازهاى زمان خود ايشان بوده است . بايد همچنين باشد . ما هم از اين قاعده مستثنى نيستيم . اگر ما بدون در نظر گرفتن شرايط زمان و مكان خودمان بخواهيم تنها تحت تأثير عظمت علمى بزرگان گذشته باشيم و نتوانيم موقعيّت خود را درك كنيم نمىتوانيم فقه را از صحنهء درس و بحث به صحنهء عمل بياوريم . اگر هر كدام از بزرگان پيشين ما امروز مىبودند با توجه به مسائل جارى امروز سراغ ادلَّه و منابع فقه مىرفتند و نتيجهء استنباط آنان قهرا با آنچه در گذشته تحت تأثير شرايط و عوامل ديگر به آن رسيدند متفاوت مىشد . طبيعى است كه ما در زمان شيخ طوسى زندگى نمىكنيم . موضوعات احكام فقهى هم ، از آن روز تا كنون ، ثابت نمانده است . اگر ما خودمان را از قالبهاى خود ساخته و احيانا پيش ساخته و بى محتوا جدا كنيم و با توجه به شرايط و خصوصيات انسان و جامعهء امروز خود به سراغ منابع احكام برويم ، بدون شك نتيجهء مطلوبى عايدمان شده و به خير و صلاح جامعهء اسلامى خود خواهيم رسيد . در مقام علمى و عظمت و تقواى بزرگان ، جاى هيچ گونه بحث و ترديد نيست و ما بايد حتما در استنباطات خود ، به شيوهء استنباط ،